COMO SE VINGAR - COME VENDICARSI

O Carlos tiña a teoría de que para se vingar dunha persoa, a mellor opción era usar a persoa para escribir. E así aconsellouno á súa amiga Irina. 

 

— Lémbrate, úsao para escribir... Hache axudar a botares fóra toda a túa rabia. 

A Irina aceptou o consello. Axiña comezou a escribir unha historia sobre o seu ex, aquel que tanto mal lle fixera. De feito escribiu un romance acerca del, onde o describía como un ser ruín e brutal. Despois deuno a ler ao Carlos. 

— Non entendiches nada —dixo o Carlos rexeitando o manuscrito. 

Dous días despois, o Carlos volveu canda a Irina. Levaba unha bolsiña. El explicoulle que era a súa bolsa literaria, que alí levaba todos os seus trebellos da escrita. 

— Heiche mostrar como se fai unha vinganza —díxolle á Irina mentres sentaba diante da mesa. 

Colleu un anaco de papel, tinta chinesa e unha especie de stylus branco. Despois comezou a escribir. 

— Non entendo, a vinganza faise escribindo a man? —preguntou a Irina. 

— Non, a vinganza faise usando alguén para escribir, non escribindo sobre alguén —explicou o Carlos, que alzou aquela especie de stylus e mostroullo á súa amiga—. Isto é unha falanxe do teu ex e con isto e mais o resto do seu esqueleto, vou escribir unha historia, entendiches?

&   &   &

Carlo aveva la teoria che per vendicarsi di una persona, la miglior soluzione era usare quella persona per scrivere. E così lo consigliò alla sua amica Irina.

"Ricordati, lui ti serve per scrivere... ti aiuterà a buttare via tutta la tua rabbia".

Irina accettò il consiglio. Immediatamente cominciò a scrivere una storia sul suo ex, quel tizio che le aveva fatto tanto male. Infatti scrisse un romanzo su di lui, dove lo descriveva come un essere cattivo e brutale. Poi la diede a leggere a Carlo.

"Non hai capito niente", disse Carlo rifiutando il manoscritto.

Due giorni dopo, Carlo tornò da Irina. Portava un sacchetto. Lui spiegò che era il suo sacchetto letterario, lì portava le sue cose da scrivere.

"Ti mostrerò come si fa la vendetta", disse a Irina mentre si sedeva davanti a una tavola.

Prese un pezzo di carta, inchiostro cinese e una specie di stylus bianco. Poi cominciò a scrivere.

"Non capisco, la vendetta si deve fare scrivendo a mano?", chiese Irina.

"No, la vendetta si fa usando qualcuno per scrivere, non scrivendo su qualcuno", spiegò Carlo, chi alzò quella specie di stylus e lo mostrò alla sua amica. "Questo è una falange del tuo ex e con questo e il resto del suo scheletro, scriverò una storia. Lo capisci adesso?"

© Frantz Ferentz, 2012

O AGASALLO - THE PRESENT

Ela comezou a abrir o agasallo de aniversario emocionada. Había moito papel, capas e capas de papel de agasallo. Alternaba a ollada entre el e o paquete que lle agasallara. Ela sabía perfectamente que se trataba dun libro, non podía ser outra cousa. Mais tamén sabía que aquel libro non era un calquera, non era daqueles que se acostuman a ofrecer polo aniversario.

Cabo de moitos segundos, chegou á capa. Era dun cartón suave, dunha cor rosada nidia moi interesante. Mais aquela era a contracapa, sen letras.

Axiña virouna. Entón leu o título. O seu corazón aínda acelerou máis. El, atento aos movementos dela, ampliou o sorriso. Ela leu o título do libro en voz alta:

«Compra e Uso das Bragas. Manual de instrucións».

Ela comezou a chorar suavemente, en saloucos. El atribuíuno á emoción... Non estaba avezada a aquel tipo de agasallos. Non, como ía estalo? Nunca usaba bragas.

&  &  &

She began to unwrap her birthday present; she was completely moved. There was a lot of paper around the parcel, layers and layers of paper. She alternated her glancing between the parcel and him. She was absolutely sure that it was a book, it coudn't be anything else. She also knew that the book in question couldn't be a normal one, it wasn't one of those usual books people give as a birthday present.

After quite a long time she reached the book cover. It was made of a soft light-pink cardboard. But that was the back-cover, without any letters.

She turned it up. Then she could read the title. Her heart speeded up. Meanwhile he was staring at her movements; then he grinned. She read the title aloud:

«Buying and Using Knickers: Instruction Manual»

She began to cry, softly, just sobbing. He thought it was because of the moment's emotion... She was not used to getting that kind of presents. How would she? She never used knickers.

© Frantz Ferentz, 2012

A TATUAXE SACRA - THE SACRED TATTOO

O clérigo Alí ed-Din díxolle ao seu discípulo despistado:

— Xa sei como facer para recordares o texto sagrado para sempre. Heino tatuar baixo a túa pel, así só haberás lelo.

O discípulo, Ben Tálib tiña medo da idea do mestre, mais obedeceu as súas ordes e depilou o peito. Non largou unha queixa durante os longos días en que o mestre Alí ed-Din tatuou o texto sacro baixo a súa pel,  agüentou estoicamente. Logo, durante unhas semanas, levou o tronco cuberto de bandaxes.

Un certo día, o clérigo mandou ao seu discípulo despistado:

— Quita a bandaxe.

Ben Tálib obedeceu. Si, o resultado era perfeito. Algúns capítulos do Libro Sagrado, os máis importantes, ficaron visíbeis baixo a pel do discípulo. Alí ed-Din estaba orgulloso de si mesmo.

— Agora, as verbas sagradas podes ler perante o espello para as aprenderes de memoria.

Mais non todo era ledicia, pois a voz nebulosa do discípulo dixo:

— O voso traballo é impresionante, mestre, mais eu non podo ler as palabras do revés... Coido que teredes que borralas e escribilas de novo, mais daquela como se o fixerades desde o outro lado do espello... non vos parece?

&  &  &

The cleric Ali ed-Din said the absent-minded disciple:

"I already know how to make you remember the holy text for ever. I'll tattoo it under your skin, so you'll just have to read it".

The disciple, Ben Talib was afraid of his master's idea, but he obeyed his commands and waxed his chest. He didn't say a word during the long days in which master Ali ed-Din tattooed the sacred text under his skin, he resisted the sacrifice stoically. Then, for a few weeks, he had his trunk covered with a bandage.

One day, the cleric ordered:

"Take off the bandage".

Ben Talib obeyed. Yes, the result was perfect. Several chapters of the Holy Book, the most important ones, were visible under the disciple's skin. Ali ed-Din was proud of himself.

"Now read the sacred words in front of a mirror so that you learn all of them by heart".

But not everything was joy, instead the hazy voice of BenTalib commented:

"Your work is impressive, Master, but I can't read the words the other way round... I think you'll have to rub them out and write them again, but as if written from the other side of the mirror..., don't you think so?"

© Frantz Ferentz, 2012

UNHA BOA RAZÓN PARA DEIXAR DE CHORAR - A GOOD REASON TO STOP CRYING

Ela sentou en silencio no tranvía. Por sorte había moitos asentos baleiros. Na realidade,  a maioría do vagón estaba baleiro, poucos pasaxeiros viaxan de noite. Fóra ameazaba chuvia, mais a calma agüentaba. As luces da cidade comezaron a ficar para atrás rapidamente da que o tranvía se deslocaba.

Ela púxose a chorar. Tranquila, lenta, cálida. Non podía parar de chorar. O seu pranto era unha fervenza de frustracións. Cubría o rostro coas mans, mais aquilo non detiña as bágoas. Nin sabía o tempo que levaba a chorar, mais de súpeto unha man pousou no seu ombreiro. O tacto era suave.

— Pare de chorar, meniña  — a voz soaba paternal. Ergueu os ollos ateigados de lágrimas. O home era de feito o condutor do eléctrico. Ollába para ela con simpatía — . Se segues a chorar así, imos afogar  — engadiu acenando para o chan. 

Tiña razón. O tranvía convertérase nunha especie de piscina sobre rodas. As súas bágoas eran as responsábeis diso, sempre quentes.

—  Hei apearme?  — preguntou ela da que enxugaba os ollos.

O home negou coa cabeza de dereita a esquerda.

—  Non paga a pena  — dixo — . O río subiu até aquí e rodeounos. Quería ir ao encontro das súas bágoas. Teremos que esperar até a riada baixar.

A muller por fin entendeu que había deixar de chorar axiña. Pasaron toda a noite no vagón até as lágrimas escoaren por baixo das portas do tranvía. Era imposíbel imaxinar que o río fose tan curioso, parecía case que humano. Porén, ela aprendera a lección: máis nunca habería chorar tan preto do río.

&   &   &

She got silently into the tramway. Fortunately there was plenty of empty places. Actually most of the wagon was empty, few passengers used it after midnight. Outside the weather threatened rain, but it was still calm. The lights of the city began to remain behind quickly as the tramway moved forward.

She set to cry. Calmly, slowly, warmly. She couldn't avoid crying. Her weep was a waterfall of frustrations. She covered her face with her hands, but the tears were not stopped by that. She didn't know how long she had been crying, but suddenly a man's hand landed on her shoulder. The touch was soft.

"Stop crying, my darling". The voice sounded father-like. She raised her eyes, flooded by the tears. The man was actually the tramway driver. He stared at her with sympathy. "If you keep crying, we'll get drowned", he added and pointed at the floor.

He was right. The tramway had become a kind of swimming-pool on wheels. Her tears had done it, always warm.

"Shall I get off?" asked the woman trying wipe her eyes.

The man moved his head from left to right. 

"No point", he said. "The river grew up and is now surrounding us. It wanted to meet your tears. We'll have to wait until the flood goes by.

The woman finally understood she should stop crying at once. They spent the whole night in the wagon until all the tears leaked under the tramway doors. It was impossible to fancy that the river would feel so curious, as if it was human itself. However she had learned a lesson: she would never cry again so close to the river.

© Frantz Ferentz, 2012

O XUSTO É DE XUSTIZA

O director do banco houbo ver con toda impotencia como aquela figura miúda e que camiñaba devagar, mesmo a coxear moi levemente, que levaba unha máscara de Anonymus roubaba na súa sucursal: 111.000 euros. Levara xusto iso, nin un euro máis. Abondoulle con mostrar unha pistola (sería de xoguete?) para paralizar todos os presentes no banco e saír de alí tranquilamente co botín.

Malia as moitas pesquisas da policía, nos dous primeiros días non atoparon rastro ningún que os levase até o atracador. Non sabían como era posíbel que alguén, aparentemente coxo, tivese sumido sen deixar unha triste pista.

Catro días despois, no gabinete do director presentouse a viúva de Ximénez con 109.000 euros en metálico para saldar a hipoteca e evitar así o desaloxo da súa vivenda por non pagar as cuotas desde había meses. O director notou daquela que a vella coxeaba e que a estatura correspondía coa do atracador, mais non tiña maneira de demostralo. Ademais, quen ía crer que unha anciá de setenta e moitos anos podería ter asaltado un banco. Aínda así, a curiosidade comíao:

— E agora entre nós, señora Ximénez. Roubou vostede neste banco hai uns días?

A anciá, coas notas de cincocentos euros na man, só sorría.

— Xa vexo que o fixo para liquidar a hipoteca —comentou o director contando as notas, todas novas, como quitadas dun caixeiro automático—, mais calculou mal: levou 111.000 euros cando a súa hipoteca ascende a 109.000. Levou dous mil euros de máis, eh?

A señora Ximénez, moi digna, ergueu os ollos cara ao director e díxolle:

— Quen rouba a un ladrón, ten cen anos de perdón... E iso inclúe o goberno, que me conxelou a pensión, por tanto, dous mil euros extras son de xustiza... Coller de máis, xa é roubar, non sabe? E eu sonlle moi honesta. Que pase un bo día... e até outra...

© Frantz Ferentz, 2012

PROBAS DE ALCOLEMIA

O axente da orde fixo deter o auto. Saudou militarmente, rexo, o condutor do auto.

— Boa noite  —dixo secamente o axente ao condutor cos lentes de sol postos, porque era parte da súa estratexia atemorizadora que ninguén lle vise os ollos, aínda que estivesen en plena noite —. Ten que se someter a unha proba de alcoholemia...

O condutor non fixo xesto ningún, só ficou á espera de que lle pasasen o medidor. Víase que o condutor tiña experiencia, quitou o plástico e soprou con forza sen dar tempo ao axente para lle explicar como funcionaba. Despois devolveullo ao policía de tránsito.

— Aí ten —dixo o motorista amabelmente.

O axente agardou uns segundos até que saíu a medida.

— Non é posíbel... —murmurou o axente, que até quitou os lentes para comprobar que os ollos non o engabanan. Deixou á vista unhas bonitas pestanas.

O axente correu cabo do seu colega e mostroulle o visor. Ambos deles discutiron. Chamaron por uns colegas deles que tamén realizaban as probas non lonxe de alí. Non demoraron moito. Aos dous axentes, uníronse outros dous. Discutiron entre eles sobre a lectura da alcolemia.

Finalmente, o primeiro axente regresou onde o auto do condutor ao que lle fixera a proba. 

— Verá —o axente rebaixara o ton—, a lectura que fai o aparello di que vostede ten 73% de alcol en sangue, o cal, loxicamente, é imposíbel... Deberiamos repetirlle a proba con outro aparello, porque este ten que estar defectuoso... mais terá que esperar, porque aquí só temos este...

— Axente —dixo o condutor nun ton serio—. A lei di que me hei someter a unha proba. A proba xa está feita. O aparello está escarallado. Élle culpa miña? Non. Verá, sonlle xornalista. Imaxine o que rirían os meus lectores se eu lles conto isto...

O axente saudou militarmente e retirouse. Máis valía engulir o orgullo que ir visitar o comandante e ter que lle dar explicacións dun escándalo que causaría o riso de medio país.

O condutor arrancou. Daquela a súa dona, que até daquela estivera a durmir, acordou no asento do lado.

— E logo, fixéronche a proba da alcolemia?

— Fixeron.

— E deu como 75% de alcol no sangue?

— Deu, máis ou menos, como sempre...

— Fillo, esa túa manía de substituíres a maioría do teu sangue por viño, hache traer problemas algún día, ben verás... Aínda que che alede tanto a vida.

© Frantz Ferentz, 2012

O VALOR DA IGUALDADE

Aeroporto de Milán Malpensa. 27 de decembro de 2011, cerca das 11 da mañá.

— Buenos días

— Buongiorno, signore.

— Quiero cambiar estos euros españoles por euros italianos...

— Mi scusi, ha detto che vuole cambiare euri spagnoli per euri italiani? Ma non è possibile...

— ¿Que no es posible? Claro que es posible... Tenga 20 euros españoles y deme 20 euros italianos.

— Vuole che io gli dia 20 euri italiani per i suoi 20 euri spagnoli?

— Exacto.

O empregado italiano pensa que o viaxeiro español é un demente. Non quere problemas no traballo. Troca unha nota de vinte euros por outra.

— Va bene cosí? —pregunta o empregado italiano cun sorriso.

— Muy bien, gracias. ¿Ve cómo es fácil entenderse cuando hay voluntad? El resguardo, no lo olvide...

O italiano ve que o español lle acena para un scontrino. Fai unha operación de cambio de moeda no computador para que lle saia un comprobante. E no comprobante di que o cambio que lle ha dar é 19,74 euros... Mais o empregado está aínda máis convencido de que non vai xogarse o posto de traballo e pensa que xa porá el os 26 céntimos do seu bolso.

— Arrivederci, signore.

Tres horas máis tarde, o diálogo repítese en Eslovaquia, no aeroporto de Bratislava:

— Buenos días

— Dobrý deň, hovorite anglicky? [=Bo día, fala inglés?].

— Quería que me cambie estos euros españoles por euros eslovacos...

O caso do español demente chega a saír nos xornais de media Europa. Dedícase a trocar euros dun país en outro. Chegan a lle facer unha entrevista onde el explica:

— Equivócanse, eu non colecciono notas, colecciono comprobantes de cambio de moeda de todos os aeroportos. 

© Frantz Ferentz, 2012

A recolectora de pelos.- Frantz Ferentz

Durante anos, a case muda Miroslava limpara os lares das familias podentes de toda a rúa por salarios de merda. Ela facía ben o seu traballo e ninguén lle dicía nada; ela limpaba, limpaba ben, mais ninguén lle ouvira nunca un protesto pola miseria que lle pagaban, tanto que até no inicio do ano, aqueles ricos a miúdo nin recordaban que lle había de aumentar o salario, e mesmo así ela calaba.

A Miroslava, porén, tiña unha obsesión. Recollía compulsivamente os cabelos que ficaban nos sumidoiros. Era unha cantidade considerábel a que alí caía; tratábase de cabelos da cabeza, sedas ou cabelo púbico, aínda que este último era o que máis ela apreciaba. Sen que ninguén se decatase, ela gardaba todo en bolsiñas de plástico sacaba de todas as casas onde traballaba.

A vella morreu de repente. Só notaron a súa ausencia porque as casas comezaban a encherse de merda. Cando a policía, cabo dunha semana da súa falta, entrou no seu mísero apartamento, descubriu que, porén, a muller vivía entre vestidos dun tecido semellante à seda. Ela xacía no seu leito, morta por causas naturais —desnutrición basicamente—, por iso axiña se esqueceron dela e levaron os vestidos a analizar. A conclusión foi incríbel, estaban feitos a man con pelo humano tratado. Mais o tratamento do pelo humano, ese levárao a Miroslava para a foxa... ou ían querer que por catro euros de merda, por riba lles dixese a aqueles coiróns como transformar o cabelo púbico en algo semellante à seda?

© Frantz Ferentz, 2011

O xuízo da meniña.- Frantz Ferentz

A nena de oito anos non quitaba o ollo do novo compañeiro da súa nai. El levaba todo o día a manter o tipo, a non cometer erro ningún, a provocar ningún tipo de irritación na meniña. Todo ía perfecto, pasaría o xuízo da nena —pensaba el— e o derradeiro obstáculo cara ao corazón da nai ficaría despexado, mais entón mordeu naquel biscoito caseiro mol e delicioso...

Unha hora máis tarde, cando o compañeiro da nai xa marchara, a nena deulle a sentenza á nai:

— Ese teu Manolo non che me gusta nada. É un canibal.

— Un canibal? —preguntou a nai estrañada.

— Si, o tipo comeu un anaco do biscoito que preparaches que tiña un cabelo teu. E aínda dixo que estaba boísimo...


                  

© Frantz Ferentz, 2011 

Perante a verdade.- Frantz Ferentz

Calquera que coñecese normalmente o Lalo pensaría que era un tipo interesante, moi interesante, que vivía un estilo de vida moi elevado, espiritual digamos, a partir de padróns budistas. Quen coñecese o Lalo bastante ben sabería que na realidade era un fillo de puta que vivía só para se vingar da súa ex muller e cuxa existencia carecía de sentido se non podía foderlle a existencia. Quen fose íntimo de Lalo sabería que a aparente incoherencia entre o seu budismo e a vontade de foder a vida da súa ex muller estaba plenamente encadrada dentro das teorías budistas que o propio Lalo se tiña construído e que xustificaban a vinganza porque farían medrar espirtualmente a muller. Así de simple, porque o budismo era un camiño de simplicidade.

E sendo budista, Lalo non podía deixar de asistir a visita do Dalai Lama á capital. Ficou na fila durante horas, a soportar frío, a pasar sede, mais todo por estar uns segundos cara a cara perante aquel home único e irrepetíbel para despois contalos aos seus coñecidos, a súa ex muller incluída. A cerimonia era moi simple: cada visitante sentaba no chan perante o Dalai Lama uns segundos e este, após miralo aos ollos uns segundos, diríalle algo que o intérprete ao lado traduciría a cada persoa. Cando lle chegou a quenda, o Lalo tremía coma un cativo da emoción. Sentou fronte ao home santo e aguantou a ollada. Despois o Dalai Lama díxolle:

— Lalo... —xunto cunha breve frase incomprensíbel, seica chea de compaixón, nun ton amoroso, en idioma tibetano.

O Lalo ollou para o Dalai Lama fascinado. Até sabía o seu nome!! Que home santo e sabio!! Esquecera de todo ollar para o intérprete, que daquela entrou en escena para traducir, tamén nun ton de voz suave, case entre murmurios:

— O Dalai Lama acaba de dicirlle: «Lalo, por que es tan fillo de puta? Na verdade, non o entendo».

© Frantz Ferentz, 2011

A veciña.- Frantz Ferentz

Iago sentiu a discusión da veciña co seu home pola xanela do patio. Era só un ventanuco, precisamente o do baño, que por algunha estraña razón tiña unha acústica formidábel. Foi aí onde ouviu como ela, uruguaia, lle dicía a el, tamén uruguaio, que se na verdade se namorara doutra muller, que lle fixese feliz, que non procurase escusas e que tivese a coraxe de se divorciar. El tentaba inutilmente xustificarse. Ela insistía, aseguraba que o que ela sentise era cousa de seu, só de seu. Despois Iago ouviu o bater dunha porta e uns saloucos. Imaxinou que era ela. 

Na realidade, el desexara que chegase aquel momento desde había anos, de feito desde que se mudara para aquela casa anos atrás cando aos poucos se foi namorando da voz daquela muller, coa cal practicamente nin coincidira polo corredor, porque non saía a miúdo da casa, mais a súa voz que lle chegaba a través do ventanuco do baño acabara cativándoo cada vez que falaba con aquel animal de home que non daba comprendido o tesouro que tiña na casa. 

Iago rematou a súa faena rapidamente, tomou unha ducha rápida e dispúxose a estar á espreita da porta da casa. Sabía que ela sairía, tería que saír. E el estaría aí. Si, estaría aí, sorriríalle, finxiría que estaba alí por acaso. E acertou. Media hora máis tarde, a porta abriu e ela saíu. Pola mira el puido distinguir a silueta dela miúda na penumbra. El abriu a súa porta e prendeu a luz do corredor. Si, era ela, que se virou para el. Porén, ía toda cuberta de sangue... Iago quixo entón deter o tempo, mais ela xa camiñaba contra el cun sorriso estúpido e os ollos baleiros.

© Frantz Ferentz, 2011