Un cangrexo mozo pensou unha vez:
- Ollade -e mostroulles como corría lixeiriño para adiante.
- Meu fillo -comezou a chorar a mai-, déuseche a volta o siso? Volve en ti, meu, camiña coma os teus irmáns que che queren moito ben.
Mais os seus irmáns non facían máis ca saloucar.
O pai ficou a mirar para el gravemente un bocadiño, despois díxolle:
-Xa abonda. Se queres ficar onda nós, camiña coma os outros cangrexos. Se queres levar a túa por riba, o regueiro é grande. Marcha e non volvas máis nunca.
O valente cangrexo queríalles ben aos seus, mais estaba convencido afeito de ter a razón por riba de calquera dúbida. Apertou a mai, saudou o pai e os irmáns e marchou polo mundo adiante.
A súa pasaxe chamou a atención dun puñado de ras que estaban de parola arredor dunha folla de nenúfar.
- O mundo vaivos ao revés -dixo unha das ras-. Ollade aquel cangrexo e dicídime se non vai do revés.
- Xa non hai seriedade -engadiu unha segunda ra.
- Oió, oió -dixo unha terceira.
Mais o cangrexo seguiu dereito, para dicilo xustamente, polo seu camiño. Nun certo momento sentiu que chamaban por el. Era un vello cangrexo de expresión señardosa que estaba só de todo ao lado dun seixo.
- Bo día -saudouno o cangrexo mozo.
O vello observouno moito tempo e despois dixo:
- O que pensas que estás a facer? Tamén eu cando che era novo pensei que podería aprenderlles ás gambas a camiñaren para adiante. E mira o que gañei, agora vivo só de todo e a xente antes mordería a lingua antes de me dirixiren a palabra. Mentres estás a tempo, faime caso: volve a facer coma os outros e un día hasmo agradecer.
O cangrexo mozo non sabía o que responder e ficaba calado. Mais pensaba para si:
-Eu teño razón.
Despois de saudar amabelmente o vello cangrexo, retomou o seu camiño cheo de orgullo. Chegará lonxe? Fará fortuna? Aderezará todas as cousas erradas deste mundo? Nós non o sabemos, porque segue a camiñar coa coraxe e mais a decisión do primeiro día. Só podemos desexarlle de todo corazón: boa viaxe!
- Por que na miña familia todos camiñan para atrás? Quero aprender a camiñar para adiante, como as ras, e que rompa a cola se non o dou feito.
Comezou a practicalo ás escondidas, entre os seixos do seu regueiro natal. Nos primeiros días aquilo custáballe un esforzo enorme: chocaba por todas as partes, esmagaba a coiraza e batía unha perna contra a outra, mais aos poucos as cousas melloraron, porque todo se pode aprender cando hai vontade.
Cando xa estivo seguro de máis de si mesmo, presentouse á súa familia e díxolle:
Comezou a practicalo ás escondidas, entre os seixos do seu regueiro natal. Nos primeiros días aquilo custáballe un esforzo enorme: chocaba por todas as partes, esmagaba a coiraza e batía unha perna contra a outra, mais aos poucos as cousas melloraron, porque todo se pode aprender cando hai vontade.
Cando xa estivo seguro de máis de si mesmo, presentouse á súa familia e díxolle:
- Ollade -e mostroulles como corría lixeiriño para adiante.
- Meu fillo -comezou a chorar a mai-, déuseche a volta o siso? Volve en ti, meu, camiña coma os teus irmáns que che queren moito ben.
Mais os seus irmáns non facían máis ca saloucar.
O pai ficou a mirar para el gravemente un bocadiño, despois díxolle:
-Xa abonda. Se queres ficar onda nós, camiña coma os outros cangrexos. Se queres levar a túa por riba, o regueiro é grande. Marcha e non volvas máis nunca.
O valente cangrexo queríalles ben aos seus, mais estaba convencido afeito de ter a razón por riba de calquera dúbida. Apertou a mai, saudou o pai e os irmáns e marchou polo mundo adiante.
A súa pasaxe chamou a atención dun puñado de ras que estaban de parola arredor dunha folla de nenúfar.
- O mundo vaivos ao revés -dixo unha das ras-. Ollade aquel cangrexo e dicídime se non vai do revés.
- Xa non hai seriedade -engadiu unha segunda ra.
- Oió, oió -dixo unha terceira.
Mais o cangrexo seguiu dereito, para dicilo xustamente, polo seu camiño. Nun certo momento sentiu que chamaban por el. Era un vello cangrexo de expresión señardosa que estaba só de todo ao lado dun seixo.
- Bo día -saudouno o cangrexo mozo.
O vello observouno moito tempo e despois dixo:
- O que pensas que estás a facer? Tamén eu cando che era novo pensei que podería aprenderlles ás gambas a camiñaren para adiante. E mira o que gañei, agora vivo só de todo e a xente antes mordería a lingua antes de me dirixiren a palabra. Mentres estás a tempo, faime caso: volve a facer coma os outros e un día hasmo agradecer.
O cangrexo mozo non sabía o que responder e ficaba calado. Mais pensaba para si:
-Eu teño razón.
Despois de saudar amabelmente o vello cangrexo, retomou o seu camiño cheo de orgullo. Chegará lonxe? Fará fortuna? Aderezará todas as cousas erradas deste mundo? Nós non o sabemos, porque segue a camiñar coa coraxe e mais a decisión do primeiro día. Só podemos desexarlle de todo corazón: boa viaxe!
© da tradución: Xafrico, todos os dereitos reservados
